Katalog roślin

Duże drzewo o wąskiej kolumnowej lub stożkowej koronie. Dorasta do 15 m wysokosci przy szerokości 3 m. Liście zielone, błyszczące, jesienią żółte lub czerwono-brązowe. Preferuje gleby żyzne i świeże, o stałym poziomie wód gruntowych. Stanowisko słoneczne lub cieniste. Do sadzenia w parkach i dużych ogrodach, jako drzewo soliterowe, alejowe lub osłonowe.

Pokrój kolumnowy lub wąsko stożkowy. Docelowa wysokość około 15 m. Liście eliptyczne, ciemnoczerwone, w jesieni przebarwiają się na brązowo i żółto. Wymagania glebowe i stanowiskowe charakterystyczne dla gatunku. Roślina polecana jako gatunek soliterowy, a także do barwnych kompozycji roślinnych.

Bardzo wolno rosnąca, karłowa odmiana buka. Pokrój początkowo krzaczasty, gęsty. Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości. Starsze egzemplarze przybierają formę małego drzewa. Dorastają do 4 m wysokości i szerokości. Pędy cienkie. Wszystkie liście zielone, głęboko powcinane, długie i wąskie, 10 cm długości i 1-2 cm szerokości., prawie nitkowate, podobne do liści wierzby. Jesienią ładnie przebarwiają się na złoto-brązowy kolor.Stosunkowo dobrze rośnie w miastach i w rejonach o silnie zanieczyszczonym powietrzu. Odmiana polecana do małych ogrodów.

Czerwonolistne drzewo o gałęziach zwisających do ziemi i charakterystycznie przewieszającym się wierzchołku. Dwudziestoletnie egzemplarze mają ok. 4-5 m wysokości, przy szerokości 1,5-2 m. Liście ciemnoczerwone, błyszczące, jesienią przebarwiają się na żółto.Stanowisko słoneczne. Preferuje gleby żyzne i świeże, o stałym poziomie wód gruntowych. Nadaje się do małych ogrodów przydomowych.

Odmiana dorastajaca do 20 m wysokości, o szerokiej zmiennej koronie i zwisającym pokroju.  Liście błyszczące, zielone, jesienią przebarwiają się na żółto i czerwono-brązowo. Wymagania siedliskowe i stanowiskowe charakterystyczne dla gatunku. Gatunek soliterowy, preferowany do nasadzeń pojedynczych.

Odmiana wolno rosnąca, o "płaczącym", przewisającym pokroju. Osiaga docelowo około 5 m wysokości. Liście ciemnoczerwone, eliptyczne. Przebarwiające się na zółty i brązowy kolor. Wymagania siedliskowe i stanowiskowe charakterystyczne dla gatunku.Prefarowana jako gatunek soliterowy i do niewielkich ogrodów jako atrakcyjny akcent kolorytyczny i pokrojowy.

Wolno rosnąca, karłowa odmniana buka zwyczajnego. Docelowo osiaga 3-4 m wysokości. Korona parasolowata, przewisajaca. Liście purpurowe, postrzępione. Wymagania glebowe i stanowiskowe charakterystyczne dla gatunku. Roślina bardzo atrakcyjnie wyglada szczepiona na pniu. Polecana do nasadzeń soliterowych, a także kompozycji roślinnych jako ciekawy akcent pokrojowy i kolorystyczny.

Wolno rosnące drzewo o zwartej koronie, interesujące ze względu na kolor i kształt liści. Pokrój początkowo wyprostowany, stożkowaty, a starszym wieku zaokrąglony. Dorasta do 10-15 m wysokości i 10-12 m szerokości. Liście o zmiennym kształcie, wydłużone, głęboko, nieregularnie powcinane i pofalowane, młode wiosną purpurowe, później krwistoczerwone lub brunatnozielone. Jesienią liście przebarwiają się na żółtobrązowo. Stosunkowo dobrze rośnie w miastach i w rejonach o silnie zanieczyszczonym powietrzu. Polecany do parków i zieleni osiedlowej.

Jedna z najlepszych odmian buka o czerwonych liściach. Duże drzewo o szerokiej, zaokrąglonej koronie i stosunkowo dużych liściach. Dorasta do 20 m wysokości i kilkunastu metrów szerokości. Liście ciemnopurpurowe i metalicznie, błyszczące, z falistym brzegiem. Stosunkowo dobrze rośnie w miastach i w rejonach o silnie zanieczyszczonym powietrzu. Mocny i duży akcent kolorystyczny w kompozycji. Do parków i dużych ogrodów.

Drzewo o szerokiej, zaokrąglonej koronie. Na otwartej przestrzeni osiąga 25 m wysokości. Kora popielata, gładka. Młode liście na wiosnę, przez okres 2-3 tygodni złotożółte, później zielone. Daje ciekawy, wiosenny efekt kolorystyczny, szczególnie w kontrastowym zestawieniu z innymi roślinami. Polecany do dużych ogrodów i parków.